01-01-09

Filippica’s - Amélie Nothomb

filipica

Op de achterflap van het boek:

Een gepensioneerde leraar vestigt zich in een droomhuis op het platteland. Hij hoopt er samen met zijn vrouw Juliette te genieten van een welverdiende rust. Dat is echter buiten de bizarre buurman gerekend, die het echtpaar teistert met zijn bezoekjes. De ongenode gast dient zich dagelijks aan om klokslag vier en verdwijnt weer om zes uur. Deze man van weinig woorden (zijn conversatie beperkt zich tot ‘ja’ en ‘neen’) drijft het echtpaar tot wanhoop. Bovendien is hij gezegend met een weerzinwekkende eega. De leraar is te welgemanierd om de kleefpleister de deur te wijzen. De gevolgen van deze zwakheid zijn echter niet te overzien.

Mijn mening over het boek:

"Niets weet een mens over zichzelf. Je denkt dat het went om jezelf te zijn, maar het tegendeel is waar. Met de jaren begrijp je steeds minder wie die iemand is namens wie je spreekt en handelt. Erg is dat niet. Wat hindert het dat je het leven van een vreemde leidt, Misschien is het beter zo: ken jezelf en je krijgt een hekel aan jezelf."

Amélie Nothomb

Van een openingdialoog gesproken! De eerste alinea schept grote verwachtingen en zonder enige moeite worden deze vervult.Ongelooflijk waar ze haar verhaallijnen blijft halen op het eerste zicht banale verhalen monden uit tot kleine meesterwerkjes uit de pen van Amélie Nothomb.  Dit boekje heb ik in één ruk uitgelezen. Chapeau ist enige wat ik na afloop kon zeggen…

12:16 Gepost door LaSonrisa in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.